Het weer werkt niet mee

Sinds mijn bezoek aan Stefan is alles eigenlijk ten goede gekeerd. Ik fiets lekker, heb weer vertrouwen en het is prachtig weer. Totdat Peter Kuipers Munneke me vertelde dat daar verandering in zou komen. En dat kwam er. Een permanente windkracht 5-6, een badkuip vol regenwater die om de 4 uur werd uitgestort precies daar waar ik net fietste en een depressieve dijkgraaf die vond dat er nog veel te weinig regen viel. Een sombere en met name voor fietsers uitermate droevige tijd brak aan. Dacht ik.

Afgelopen zaterdag had ik (weer) de opdracht van mijn onvolprezen Jedi fietsmeester om 3 uur te gaan fietsen met een gemiddelde hartslag van 128. De laatste keer kwam ik met deze instructie nogal op de koffie omdat ik de wind verkeerd had ingeschat. Dat zou me niet nog eens overkomen. Om te beginnen nam ik de racefiets in plaats van de MTB. Mocht ik dan wind tegen hebben dan schoot ik in ieder geval meer op. 
Nu heb je wind en wind. Ik had natuurlijk al gewaarschuwd moeten zijn toen ik ergens in de landerijen zo’n 35 km p/uur ging zonder te trappen. Maar aangezien mijn hartslag wel rond die 128 moest blijven schoot ik met een dikke 45 km p/uur door de polder. In de verte zag ik een fietser aankomen. En nu komt het curieuze, toen ik hem passeerde lagen er allerlei gelaatsuitdrukkingen over elkaar. Afzien, hij had immers windje 6 tegen. Een vleugje paniek, hoe lang hou ik dit nog vol? Afgunst, kijk hem nou met de wind mee fietsen, de sukkel. En… genot! Onmiskenbaar genot. Hij vond het lekker. Hij was de stoere zaterdagmiddag vader. De Hornbach doe-het-zelver. Hij was de oerman in de Flevopolder die op de fiets een testosteron orgasmes kreeg. Deze man had de komende jaren een goed verhaal. Bij Nijkerk ging ik rechtsaf de brug op, wat zijwind inhield. Ik stond pardoes als spookrijder aan de andere kant van de weg. Op de brug werd ik herhaaldelijk bijna tegen de betonblokken geblazen. En eindelijk mocht ik weer naar rechts. Ik was er klaar voor. Ook ik wilde een Hornbach-man zijn. Dat werd ik niet. 20 kilometer lang sopte ik door een zompige polder richting Eemnes. Met een topsnelheid van 12 km p/uur kon ik de torretjes op het asfalt onder me zien lopen. Ik had mijn hartslag begrenzing allang overboord gegooid. Ik was nat, moe en had pijn in m’n kont. Na een kleine 4 uur was ik thuis. Zonder orgasme.

Ik zit inmiddels weer in de kelder. M’n enige wind tegen daar is m’n ventilator. En die staat op standje 1. Zeus en ik worden geen vrienden.

Wordt vervolgd…

Ruud

 

2019-03-15T09:29:55+00:00

Ronda – Sevilla

Authentiek Andalusië is een ontmoeting met de puurheid van deze streek. Je maakt kennis met zuid Spanje zonder het toerisme. Ontdek het hoger gelegen Ronda, verbaas je over de geweldig mooie Via Verde naar Montellano en laat je inspireren door Sevilla!

2019-03-03T11:52:16+00:00

Praag – Wenen

Je fietst tussen de 700 en 750 kilometer. Deze Praag - Wenen is niet een fietsvakantie maar een heus avontuur. Je doorkruist het zuidelijke deel van Tsjechië. Je passeert UNESCO beschermde gebieden en plaatsen, je fietst over heuvels, door bossen en langs wijngaarden en de hoeveelheid vergezichten houden maar niet op.