Hulp bij zelfdoding in de kelder.

De wintersport was fantastisch! Op één foto lijkt dat niet zo (jawel een heus familiekiekje) maar praktisch de hele week was het strak blauw! En daar doe je het voor. Over geluk hadden we niet te klagen want een paar dagen voor we richting Oostenrijk vertrokken gingen alle wegen weer open na hevige sneeuwval. Op de foto met de sneeuwruimer kun je nog goed zien hoeveel er wel niet gevallen is. Met betrekking tot mijn onvolprezen voorbereiding op het Mongolië avontuur heb ik een beslissing genomen. Geen wedstrijden meer! Ik liet me weer verleiden… Het concept is zo langzamerhand wel bekend. Iedereen schiet er als een waanzinnige vandoor zodra het startsein is gegeven. Daarna valt de groep uitéén in twee groepen. Zij die hard gaan en zij die hard willen. Weer wat later filtert die tweede groep zich weer uit met enerzijds een clubje die zo hard gaan als ze kunnen en een groepje totale losers die harder willen dan ze kunnen. Ik lijk een jaarabonnement te hebben op die laatste groep. Een groep die zich voelt zoals een havik zich moet voelen wanneer die met een gebroken vleugel rennend op muizen moet jagen. Vrij kansloos. Ik heb me een slag in de rondte gefietst en lag daarna een half uur bewusteloos tussen het wasgoed. Ik was kilometers voor de finish al klaar. Zat zo’n beetje achterstevoren op m’n fiets en moest (nou ja, niets moet… maar een keuze heb je ook niet) ook nog een eindsprint aan. Ik weet het niet hoor maar dit kan niet goed zijn. Zolang het weer niet meewerkt blijf ik binnen op Zwift maar beperk me tot uitsluitend interval trainingen. Daarnaast heb ik ook besloten op zoek te gaan naar hulp. Niet zozeer hulp bij zelfdoding in de kelder maar hulp bij het samenstellen van een deugdelijk trainingsschema. Want ik heb niet het idee dat al dat gefreubel in de kelder me over de Mongoolse steppen gaat helpen. Geen idee hoe of wat maar daar ga ik me de komende tijd eens over buigen.

Wordt vervolgd…

Ruud